Sıcaklık, dört yaygın kalıcı mıknatıs malzemesi arasında seçim yaparken genellikle ilk eleme ölçütüdür, çünkü bu malzemeler ısıya tepkilerinde hemen her şeyden daha fazla farklılaşır. Yalnızca fiyata ya da güce göre seçmek, bir mıknatısın kendisi için fazla sıcak bir motora girmesinin yoludur.
Neodyum (NdFeB): en güçlü, ama ısı aralığı sınırlı
Neodyum, en küçük hacimde en fazla kuvveti verir. Standart sınıflar kabaca 80°C'ye uygundur; özel yüksek sıcaklık sınıfları bunu bir miktar güç pahasına yaklaşık 200°C'ye çıkarır. Tüm mıknatıslar gibi ısındıkça çıkışı düşer (derece başına kabaca binde bir mertebesinde, geri dönüşlü bir kayıp) ve sınıfın sınırının ötesinde bu kaybın bir kısmı kalıcı olur. Korozyona karşı kaplama da gerektirir.
Samaryum kobalt (SmCo): daha zayıf, ama sıcakta kararlı
Oda sıcaklığında SmCo neodyum kadar güçlü değildir, ancak sıcaklık yükseldikçe gücünü çok daha iyi korur ve yaklaşık 350°C'ye kadar çalışır. Kaplama olmadan korozyona dayanır. Karşılığında maliyeti yüksek ve kırılgandır. Sıcak servo motorlar ve sensörler için olağan cevaptır.
AlNiCo: en yüksek sıcaklık, en düşük mıknatıssızlaşma direnci
AlNiCo, yaklaşık 500°C'ye kadar sıcaklığa dayanır ve gücü ısıyla çok az değişir. Zayıf noktası bunun tersidir: ters bir manyetik alanla, hatta çelik yüzeye dikkatsiz temasla bile zayıflayabilir. Bu yüzden genellikle uzun ve ince yapılır, tutma uygulamalarında değil ölçü aletlerinde ve sensörlerde görülür.
Ferrit: ucuz, paslanmaz, en zayıf
Ferrit (seramik) en düşük maliyetli seçenektir, kaplama gerektirmez ve yaklaşık 250°C'ye kadar çalışır, ancak hacim başına en az kuvveti verir. Alışılmışın aksine, sıcakta değil soğukta mıknatıssızlaşmaya daha açık hale gelir; bu yüzden düşük çalışma sıcaklığı onun için önemlidir.
Nasıl seçilir
Mıknatısın uygulama içinde bulunduğu yerdeki gerçek asgari ve azami sıcaklığı yazın, oda sıcaklığını değil. Sonra güvenlik payıyla çalışan en düşük maliyetli malzemeyi seçin. Bu aralığı ve mıknatısın ne yapması gerektiğini bize söylerseniz malzemeyi ve sınıfı biz önerelim.