Temperatura jest zwykle pierwszym kryterium przy wyborze spośród czterech popularnych materiałów magnesów trwałych, ponieważ pod względem zachowania w cieple różnią się one bardziej niż pod niemal jakimkolwiek innym. Wybór wyłącznie według ceny lub siły to prosta droga do tego, by magnes trafił do silnika, który jest dla niego po prostu zbyt gorący.
Neodym (NdFeB): najsilniejszy, ale o ograniczonym zakresie temperatur
Neodym daje największą siłę przy najmniejszej objętości. Gatunki standardowe nadają się do około 80°C; specjalne gatunki wysokotemperaturowe rozszerzają ten zakres do około 200°C kosztem części siły. Jak każdy magnes, traci on na sile wraz ze wzrostem temperatury (odwracalny spadek rzędu jednej dziesiątej procenta na stopień), a po przekroczeniu granicy gatunku część tej straty staje się trwała. Wymaga też powłoki chroniącej przed korozją.
Samarowo-kobaltowy (SmCo): słabszy, ale stabilny w wysokiej temperaturze
W temperaturze pokojowej SmCo nie jest tak silny jak neodym, lecz znacznie lepiej zachowuje siłę wraz ze wzrostem temperatury i pracuje do około 350°C. Jest odporny na korozję bez powłoki. Wadami są wyższy koszt i kruchość. To zwykle stosowane rozwiązanie dla gorących serwosilników i czujników.
AlNiCo: najwyższa temperatura, najniższa odporność na rozmagnesowanie
AlNiCo wytrzymuje temperatury do około 500°C, a jego siła zmienia się pod wpływem ciepła bardzo niewiele. Jego słabością jest coś przeciwnego: można go osłabić polem magnetycznym o przeciwnym zwrocie, a nawet nieostrożnym kontaktem ze stalą. Dlatego zwykle wykonuje się go jako długi i smukły i stosuje w przyrządach pomiarowych i czujnikach, a nie w zastosowaniach trzymających.
Ferryt: tani, odporny na korozję, najsłabszy
Ferryt (ceramiczny) jest opcją najtańszą, nie wymaga powłoki i pracuje do około 250°C, ale daje najmniejszą siłę w przeliczeniu na objętość. Co nietypowe, staje się bardziej podatny na rozmagnesowanie na zimnie, a nie w cieple, dlatego dla niego istotna jest niska temperatura pracy.
Jak wybierać
Należy zapisać rzeczywistą minimalną i maksymalną temperaturę w miejscu osadzenia magnesu w zespole, a nie temperaturę pomieszczenia. Następnie wybrać najtańszy materiał, który działa z zapasem bezpieczeństwa. Po przekazaniu nam tego zakresu oraz zadania magnesu zarekomendujemy materiał i gatunek.